De overeenkomsten tussen een relatie en werk

Ik heb voor mezelf al meerdere keren de nodige overeenkomsten gesignaleerd tussen een relatie (als in man en vrouw, of mannen, of vrouwen die elkaar leuk vinden) en werk / het hebben van een baan. Een date kun je eigenlijk als een sollicitatie zien. Je oproep op een datingsite als een sollicitatiebrief en CV. Een datingsite is eigenlijk een soort grote vacaturebank. Iedereen heeft een open vacature voor een partner. Doorgaans doen we met die partner dingen die op de werkvloer dan weer niet zo gepast zijn. Daar moet immers gewerkt worden, al komen er vast ook  voldoende situaties voor waar werk en privé behoorlijk door elkaar lopen 😉 Een andere overeenkomst tussen werk en relaties is dat we er altijd op vooruit willen gaan. Bij een baas willen we in een nieuwe functie meer gaan verdienen, meer verantwoordelijkheid, of leukere collega’s (om maar een paar zaken te noemen).

Na een stukgelopen relatie denken velen van ons te weten wat ze in ieder geval niet meer willen. Of juist weer wel, al is de kans groot dat je dan hetzelfde resultaat krijgt. Dus scherpen we onze selectiecriteria aan. We worden kritischer, net als bij het vinden van een betere baan. Niet iedereen overigens, want net als bij genoegen nemen met een bepaalde functie om maar aan de slag te zijn, nemen sommige mensen ook genoegen met een bepaalde partner om maar een partner te hebben. Bij een baan betekent dit doorgaans dat het een tijdelijke oplossing is en voor zulke relaties geldt dat wellicht ook. Of je dat wilt mag iedereen zelf uitmaken. Ik heb af en toe van die momenten (zoals afgelopen weekend) dat ik er bijna voor zou settle’en. Gelukkig komt er altijd weer het besef dat genoegen nemen met second best (of nog minder) geen oplossing is. Liever gelukkig alleen, dan ongelukkig samen.

Om de vergelijking nog even verder door te trekken: mensen wisselen tegenwoordig steeds makkelijker van baan. Misschien tijdens een crisis even wat minder snel. Dat lijkt ook te gelden voor relaties. Bevalt het even niet: toedeloe. De enige handicap is dat een relatiebreuk soms wat meer (emotionele) rompslomp met zich meebrengt dan het wisselen van een baan.

Nog een parallel: heb je net een nieuwe baan, krijg je ineens overal aanbiedingen om daar te komen werken. = Heb je net een nieuwe relatie, wordt je ineens overstelpt met (in mijn geval) dames die je ineens een stuk interessanter vinden. Dat schijnt overigens weer een typisch vrouwending te zijn. Vrouwen beoordelen een man op zijn partner. “Als zij hem zo leuk vindt, dan moet ie wel leuk zijn.” Daar kan ik nog een aparte blog over schrijven.

De parallel gaat niet overal op, want hoe moet ik detachering dan vertalen naar een relatie? Idem uitzendkrachten.

Wat me laatst aan het denken zette: ik heb al jaren een eigen bedrijf. Dat heeft als voordeel dat ik redelijk flexibel met mijn tijd om kan gaan. Zeker als ik single ben, want dan hoef ik geen rekening te houden met een eventuele partner. Ik merk meteen op dat als er een partner is, daar natuurlijk tijd voor vrij gemaakt wordt. Dat is overigens een heel natuurlijk proces wat niet aanvoelt alsof er tijd vrijgemaakt moet worden. Een relatie geeft namelijk ook energie waardoor je in je werk dingen sneller af lijkt te ronden, of beter lijkt te plannen.

Wat me aan het denken zette was een opmerking van een vriend. Hoewel ik zelfstandig ben, sta ik absoluut open voor een vaste baan. Ik kreeg te horen dat ik waarschijnlijk zo aan mijn vrijheid gewend ben, dat ik volgens hem moeilijk binnen een organisatie te plaatsen ben. Ik zie dat uiteraard totaal anders: Ik pas absoluut binnen een organisatie, alleen is het een kwestie van de juiste baan vinden. In mijn geval pas ik zonder twijfel goed bij een reclamebureau, of soortgelijke organisatie, waar creativiteit en strategisch inzicht erg gewaardeerd wordt / nodig is. Ik pas een stuk minder in een ambtelijke, bureaucratische organisatie waar elke vorm van eigen initiatief en / of een betere oplossing bedenken dan er op tafel ligt niet wenselijk is.

Als ik dit laatste op relaties betrek, dan is er een duidelijke overeenkomst met singles die al even single zijn. Ze zijn een bepaalde vrijheid gewend, die niet iedereen zomaar op wil geven. Heel begrijpelijk, ook al willen we toch ook graag een relatie. Dus zie je in veel profielen teksten als “een eigen leven hebben en elkaar dat ook gunnen”en dergelijke. Wat ik me afvraag: zijn singles die al even single zijn, en dus aan hun vrijheid gewend zijn, minder makkelijk te koppelen? Of in een relatie te krijgen?

Aanvulling:
Een vriendin van me is erg zelfstandig en al even single. Inmiddels heeft ze iemand leren kennen wat zomaar een relatie lijkt te worden. Voor haar is het enorm wennen. Rekening houden met iemand anders. Iemand die continu op je lip zit. Ze moet af en toe gewoon even haar eigen rust pakken en hem niet zien. Maar het lijkt ze wel te lukken. Er is dus hoop voor singles die al even alleen zijn 🙂

This entry was posted in RPBlog - Alles weten over online daten and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

Comments are closed.